Gürültünün bu kadar arttığı bir dönemde, anlaşılmanın bu kadar zor olması tesadüf değil. Herkesin söyleyecek bir sözü var ama kimsenin başkasının sözüne kulak vermeye tahammülü yok. Konuşmak çoğaldıkça, dinlemek azalıyor; cümleler artıyor, anlam eksiliyor.
Bugün tartışmalar, fikir alışverişi olmaktan çok uzak. Karşılıklı konuşmalar yerini yan yana monologlara bıraktı. İnsanlar, duyduklarını anlamak için değil, cevap vermek için dinliyor. Dinlemek, beklenen bir durak; konuşmak ise asıl amaç hâline geldi.
Sosyal medya bu tabloyu daha da belirginleştiriyor. Herkesin bir kürsüsü var ama ortak bir zemin yok. Paylaşımlar hızla tüketiliyor, tepkiler anlık veriliyor. Kimse fikrini değiştirmiyor, herkes haklı çıkmanın peşinde. Anlamak yerine etiketlemek, dinlemek yerine yargılamak tercih ediliyor.
Bu durum yalnızca ekranla sınırlı değil. Aile içinde, iş yerinde, sokakta da aynı kopukluk hissediliyor. Konuşmalar yüzeyde kalıyor, duygular derine inemiyor. Anlaşılmadığını hisseden insan daha çok konuşuyor; daha çok konuştukça, sesler birbirine karışıyor.
Oysa dinlemek, sanıldığı gibi pasif bir eylem değil. Sabır ister, dikkat ister, ön yargıları bir kenara bırakmayı gerektirir. Karşındakini susturmak değil, anlamaya çalışmak cesaret ister. Belki de bu yüzden dinlemekten kaçıyoruz.
Bir toplum, ne kadar çok konuştuğuyla değil, ne kadar iyi dinlediğiyle olgunlaşır. Sesler yükseldikçe gerçekler netleşmez; aksine daha da bulanıklaşır. Bugün ihtiyacımız olan şey daha yüksek sesler değil, daha derin kulaklardır.
Çünkü herkesin konuştuğu ama kimsenin dinlemediği bir yerde, kimse gerçekten duyulmuş sayılmaz.
