Kalabalık bir masada, iki kişinin aynı cümlelerin etrafında dönüp durduğu ama aslında birbirine tek bir adım bile yaklaşamadığı o anları bilirsiniz. Sesler yükselmez belki, kelimeler özenle seçilir; fakat havada görünmez bir duvar örülür.

Çünkü o masada artık iki insan konuşmuyordur; iki savunma mekanizması çarpışıyordur. Biri kırgınlığını anlatmaya çalışırken diğeri o kırgınlığın sorumluluğundan kaçmak için delil topluyordur.

İlişkilerde en sık düştüğümüz tuzak tam da burada başlar: Karşımızdakini dinlemek yerine, ona vereceğimiz cevabı hazırlamak.

Modern insanın iletişim biçimi giderek bir mahkeme salonunu andırıyor. Tartışmaların amacı ortak bir zeminde buluşmak değil, dosyayı kendi lehimize kapatmak.

Oysa bir ilişkide "haklı çıkmak" ile "anlaşılmak" çoğu zaman aynı yöne gitmez; hatta çoğu zaman birbirinin zıddıdır.

Haklı çıkmak, karşınızdakini yenmeyi gerektirir. Anlaşılmak ise karşınızdakine kendinizi açmayı, yani savunmasız kalmayı göze almayı.

Bir düşünün; bugüne kadar kaç tartışmayı "haklı" bitirdiniz ve o zaferin ardından içinizde gerçekten bir huzur kaldı?

Haklı çıktığınız an, karşı tarafın yenildiği andır. Ve bir ilişkide taraflardan biri yeniliyorsa, aslında o ilişkinin kendisi kaybediyordur.

Çünkü haklılık soğuktur; mesafe koyar, üstünlük kurar, kapıyı kapatır. Anlaşılmak ise sıcaktır; kusuruyla, eksiğiyle, karmaşasıyla insanı olduğu yerde kabul eder. Biri ego tatminidir, diğeri ruh teması.

Asıl mesele şu ki; çoğu zaman karşımızdaki insandan bir çözüm ya da kusursuz bir mantık beklemeyiz. Sadece "Seni duyuyorum, ne hissettiğini görüyorum" cümlesinin o sessiz onayını ararız.

Fakat biz, dinlemeyi zayıflık; geri adım atmayı ise yenilgi sandığımız için bu en insani ihtiyacı bile bir güç savaşına dönüştürüyoruz.

Belki de ilişkilerde olgunluk, her tartışmadan elimizde bir haklılık belgesiyle çıkmak değildir.

Bazen cümleyi uzatmamak, bazen kendi penceremizden bir anlığına inip karşı tarafın manzarasına bakabilmektir.

Zira günün sonunda kimse, kendisini sürekli haklı çıkaran birinin yanında uzun süre kalamaz; ama kendisini gerçekten anlayan birinin yanında, en sessiz anlarda bile evinde hisseder.