Sokak hayvanlarını besliyorum. Onlara kedi evleri koyuyor, mamalarını veriyor, ihtiyaçlarını elimden geldiğince karşılamaya çalışıyorum.
Sokak hayvanlarına elimden geldiğince yuva, mama ve su sağlamaya çalışıyorum. Baktığım kedilerim Kezban, Yamyam, Gece, Zeytin ve Bebek… Köpeklerim Eva ve Nazlı’ydı. Nazlı’yı haziranda hızlı gelen bir aracın çarpmasıyla, Yamyam’ı ise dün aniden kaybettim. Bu kayıpların ardından kendime ve hepimize aynı soruyu soruyorum: Bir cana sığınacak bir yer ve bir kap su vermek gerçekten bu kadar mı zor?
Sokak hayvanlarını besliyorum. Onlara kedi evleri koyuyor, mamalarını veriyor, ihtiyaçlarını elimden geldiğince karşılamaya çalışıyorum. Elbette hepsine yetişemiyorum ama gördüğüm her can için bir şey yapmaya gayret ediyorum. Çünkü onların da soğukta üşüdüğünü, acıktığını, susadığını ve güvenli bir yere ihtiyaç duyduğunu biliyorum.
Baktığım kedilerimin isimleri Kezban, Yamyam, Gece, Zeytin ve Bebek. İki de sokak köpeğim vardı: Eva ve Nazlı. Nazlı’yı haziran ayında kaybettim. Çok hızlı gelen bir araç ona çarptı. O günden beri içimde büyük bir boşluk var. Dün de Yamyam’ı kaybettim. Yaklaşık dört yaşındaydı; çok güzel yeşil gözleri vardı. Benim geliş saatimi bekler, beni görünce yanımdan ayrılmazdı. Sandalye ve tabure delisiydi; bir yere oturup keyif yapmayı çok severdi. Sonradan topal kaldı ama bu hâliyle bile bana sevgisini vermekten hiç vazgeçmedi.
Yamyam’ın ardından evlerin önündeki boş sandalye, tabure ve kedi evlerine bakarken yalnızca onu değil, sokakta yaşamaya çalışan bütün canları düşünüyorum. Biz onlara küçücük bir yuva yapıyoruz; birileri onu çöpe atıyor. Minderlerini kaldırıyor, mama ve su kaplarını önlerinden alıyorlar. Onları sanki bulundukları yerde olmaması gereken bir fazlalık gibi görüyorlar.
Bir kafede sokak hayvanı müşterileri rahatsız ediyor diye kapı dışarı edilirken, müşterinin köpeği geldiğinde kimsenin sesini çıkaramaması bana büyük bir ikiyüzlülük gibi geliyor. Hayvan sevgisi, yalnızca kendi evimizdeki hayvanı sevmekle mi sınırlı? Sokakta yaşayan bir canın da yaşama hakkı, sığınacak bir yer ve bir kap suya ihtiyacı yok mu?
Çözüm onları barınaklara kapatmak mı? Hayvanları toplumdan uzaklaştırınca mı her şeyi düzeltmiş olacağız? Onlara rahat edebilecekleri temiz ve güvenli alanlar sağlamak, birkaç kedi evi koymak, mama ve su kaplarını kaldırmamak bu kadar mı zor? Soğuk havalarda bir dükkânın kapısını biraz aralamak, yağmurdan ve ayazdan kaçan bir cana yer açmak insanlığımızdan ne eksiltir?
Ben Nazlı’yı ve Yamyam’ı geri getiremiyorum. Onları kaybetmenin acısı içimde. Ama elimden geldiğince Kezban’a, Gece’ye, Zeytin ve karşıma çıkan diğer canlara yardım etmeyi sürdüreceğim. Çünkü bir kap su, bir parça mama, soğuktan koruyan küçük bir yuva bazen bir canın günü atlatmasına yardım ediyor. Onlar da bu hayatın içinde. Biraz merhamet, çok şey değiştirebilir.