Hayatımız boyunca pek çok kapıdan geçeriz; kimisi bizi yeni bir şehre, kimisi yeni bir işe, kimisi ise kendimize çıkarır. Ama o kapıların anahtarını elimize ilk veren, kilidi nasıl çevireceğimizi sabırla gösteren hep aynı kişidir: Öğretmenimiz. İnsan ömrünün en kırılgan, en şekillenmeye açık yıllarında karşımıza çıkan o bilge rehberler, yalnızca defterlerimize harfleri değil, ruhumuza da hayata tutunmanın inceliklerini yazarlar.
Takvimler 24 Kasım’ı gösterdiğinde, yıllar geçse de zihnimizden silinmeyen o tanıdık sesler yeniden yankılanır içimizde. İlkokulda kalemi yanlış tuttuğumuzda elimizin üzerine şefkatle dokunan o el, tahtaya kalktığımızda titreyen sesimize cesaret veren o bakış, "Sen yaparsın" diyerek içimizdeki uyuyan gücü uyandıran o tek cümle… İnsan büyür, meslek sahibi olur, saçlarına aklar düşer ama bir öğretmeninin vaktiyle söylediği o bir cümleyi ömrünün sonuna kadar göğsünde görünmez bir madalya gibi taşır. Bazen bir çocuğun bütün hayatını değiştiren şey, kalın kitaplar değil; öğretmeninin ona inandığını hissettirdiği o kısacık andır.
Öğretmenlik, yalnızca müfredattaki konuları anlatmak, tahtayı doldurmak ya da sınavlara öğrenci hazırlamak değildir. Öğretmenlik; en arka sırada sessizce oturan bir çocuğun gözlerindeki çekingenliği fark edip oraya özgüven ekmektir. Merak etmeyi öğretmek, soru sormaktan korkmamayı aşılamak, iyiliği, adaleti ve vicdanı henüz hamur kıvamındaki yüreklere nakış gibi işlemektir. Kimi zaman bir anne-baba şefkatiyle kanayan bir dizi ya da kırılan bir kalbi saran, kimi zaman bir deniz feneri gibi belirsizliğin ortasında yol gösteren o sessiz emek, aslında bir ülkenin yarınlarını ilmek ilmek dokur.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün "Öğretmenler! Yeni nesil sizin eseriniz olacaktır" sözü, boşuna söylenmiş bir temenni değildir. Çünkü bir toplumun kaderi, gürültülü meydanlarda değil, sınıfların içinde sessizce yazılır. Bugün hastane koridorlarında şifa dağıtan doktorun elinde, deprem bölgesinde umut yeşerten mühendisin projesinde, adalet arayan hâkimin vicdanında, sanatçının dokunduğu notada, çiftçinin toprağa attığı tohumda bir öğretmenin alın teri, sabrı ve emeği vardır. Bir ülkenin kalkınması, önce sınıf kapısından içeri giren o ışığın ne kadar güçlü olduğuna bağlıdır.
Kimi zaman kar altındaki bir köy okulunda sobayı kendi elleriyle yakan, kimi zaman imkânsızlıklar içinde öğrencisine kitap yetiştirmek için çırpınan, kimi zaman da kendi derdini kapının dışında bırakıp sınıfına gülümseyerek giren o fedakâr insanlar, mesleklerini bir görevden öte bir gönül sevdası olarak yaşarlar. Onların tek beklentisi, yetiştirdikleri fidanların kök saldığını, meyve verdiğini ve iyi birer insan olarak hayata karıştığını görmektir.
24 Kasım Öğretmenler Günü’nü yalnızca bir buket çiçekle, sosyal medya paylaşımlarıyla ya da yılda bir kez hatırlanan tebrik mesajlarıyla geçiştirmemek gerekir. Öğretmene duyulan gerçek saygı; onun emeğinin değerini bilmek, sözüne kulak vermek, itibarını korumak ve geleceği emanet ettiğimiz o kutsal mesleğe hak ettiği kıymeti yılın her günü gösterebilmektir.
Başöğretmen Mustafa Kemal Atatürk başta olmak üzere; yurdun en ücra köşesinde dahi ışığını hiç söndürmeden geleceği aydınlatan, ebediyete intikal etmiş tüm eğitim neferlerini rahmet ve minnetle anıyor; sabrıyla, sevgisiyle ve fedakârlığıyla hayatımıza dokunan tüm öğretmenlerimizin 24 Kasım Öğretmenler Günü’nü yürekten kutluyorum. İyi ki varsınız, iyi ki yolumuza ışık oldunuz.