Eskiden insan, kendini yakın çevresinin, mahallesinin ya da ailesinin gözünden tanır; özsaygısını kurduğu gerçek bağlar ve ortaya koyduğu somut emek üzerinden inşa ederdi. Bugün ise aynalar sadece karşılaştığımız yüzümüzü değil, dijital dünyadaki varlığımızı da yansıtan devasa birer onay mekanizmasına dönüştü.
Sosyal medya platformlarının sunduğu her "beğeni", her yorum ve her etkileşim, modern insanın içsel değer duygusunu ölçtüğü dijital birer para birimi haline geldi.
Bu "Beğeni Ekonomisi", doğası gereği doymak bilmeyen bir mekanizmayla çalışır.
Ekranlarımıza düşen her bildirim, beynimize kısa süreli bir ödül hissi pompalar; ancak etkisi geçtiğinde yerini derin bir boşluğa ve yeni bir onaylanma arayışına bırakır.
Hayatımızı yaşamak yerine, nasıl göründüğünü sergilemeye odaklandığımız bir sahnede gibiyiz.
Gittiğimiz bir akşam yemeği, okuduğumuz bir kitap veya hissettiğimiz bir duygu; ancak dijital bir kalabalık tarafından onaylandığında gerçeklik ve değer kazanıyormuş gibi hissetmeye başladık.
İşin tehlikeli tarafı, başkalarının beğenisine endeksli bir yaşamın özgünlüğü yok etmesidir.
Algoritmaların neyi öne çıkardığına, kalabalıkların neyi alkışladığına bakarak jestlerimizi, düşüncelerimizi ve hatta estetik beğenilerimizi standardize ediyoruz.
Kendi sesini aramak yerine kalabalığın yankısı olmayı seçen insan, günün sonunda o görünmez vitrinin arkasında derin bir yalnızlıkla baş başa kalıyor.
Sanal kalabalıkların coşkulu alkışları, insanın kendi iç dünyasındaki sessiz kabulün yerini asla tutamaz.
Modern insanın yeniden keşfetmesi gereken en büyük özgürlük; kimseden onay almadan da var olabildiğini, sergilenmeyen anların da en az paylaşılanlar kadar değerli ve gerçek olduğunu hatırlamaktır.
