İnsanlık tarihi, aslında tek bir cümlenin etrafında dönüp durur: “Ölümden başka her şeyin çaresi var.”

Dört bin yıl önce Uruk Kralı Gılgamış, can dostu Enkidu’nun omuzlarında taşındığı musalla taşından kalkıp yollara düştüğünde, bu cümlenin hakikatine isyan ediyordu.

Dağları aştı, okyanusları geçti, "yaşlılığı gençliğe çeviren" o gizemli otu denizin dibinden koparıp aldı.

Ne var ki mutluluğu pek kısa sürdü; yorgunluktan sızdığı bir su kenarında, kurnaz bir yılan o otu çalıp götürdü.

Yılan derisini yenileyip taze bir hayata akarken, Gılgamış elinde kalan buruşmuş elleri ve acı gerçekle baş başa kaldı.

Bu mesafesiz mitin sesini duymak için öyle Mezopotamya’nın kurak çöllerine gitmeye gerek yok. Biz bu hikâyeyi bu topraklarda, Ceyhan’ın kıyısında, Misis’in taş köprüsünde başka bir dille dinlemedik mi?

Lokman Hekim’in bitkilerin dilini çözdüğü, dağdaki otlardan hayatın sırrını bulduğu ama o efsunlu reçeteyi nehre düşürdüğü hikâye,

Gılgamış’ın yılanıyla kardeş değil de nedir?

Biri otunu yılana kaptırır, diğeri reçetesini sulara damlatır; o günden beri bu coğrafyanın rüzgârı insana hep aynı şeyi fısıldar: “Durma, ömrü uzat, zamana yenilme.”

Peki, bugüne gelelim.

Bugün ne Gılgamış’ın denizin dibine dalacak dermanı kaldı ne de Lokman Hekim’in dağlarında o otlar bitiyor.

Ama telaşımız, o kadim krallarınkinden katbekat fazla. Plaza katlarında, beyaz ışıklı estetik kliniklerinde, sosyal medyanın pürüzsüz filtrelerinde hepimiz birer Gılgamış’ız aslında.

Zamanın tenimize bıraktığı her çizgiyi bir ihanet, her ak düşen teli bir yenilgi ilan ediyoruz. Yaş almayı kabullenemeyen, kırışıklıklarını silmek için milyonlar döken, her sabah aynaya bakıp o yılanın çaldığı otu laboratuvar tüplerinde arayan modern birer hırszedeyiz.

Oysa hikâyenin sonunda Gılgamış’a o büyük bilgeliği veren, bulduğu ot değil; Uruk’un yüksek surlarının önüne gelip durduğunda gördüğü gerçekti.

Kalıcı olan et ve kemik değil, ardında bıraktığın eserdi; şehrine kattığın bereket, insanlara bıraktığın hatıraydı.

Yılan derisini değiştirip gitti; Gılgamış ise insan kalmanın o ağır ama onurlu yüküyle barıştı.

Belki de artık bu çağın kibrine bir "dur" demenin vakti gelmiştir. Ne Ceyhan’ın sularında kaybolan reçeteyi geri getirebiliriz ne de zamanın akışına çomak sokabiliriz.

Bırakalım yılan derisini değiştirsin. Biz ise kırışıklıklarımızla, yaşanmışlıklarımızla, bu topraklarda bıraktığımız o samimi izlerle yürüyelim yolumuza.

Çünkü gerçek ölümsüzlük, yaşlılığı kandirmakta değil; bu dünyadan geçerken bir insanın kalbine dokunabilmekte gizli.