Eskiden yolda karşılaştığımız bir tanıdığa "Nasılsın?" diye sorduğumuzda, iyi ya da kötü, hayatının o anki rengine dair gerçek bir cevap alırdık. Şimdilerde ise bu sorunun neredeyse tek bir karşılığı var: "Çok yoğunum, başımı kaşıyacak vaktim yok."

Dikkat edin; bu cümle artık bir şikâyet gibi değil, bir tür başarı belgesi gibi kuruluyor. Ses tonunda gizli bir gurur, kelimelerin arasında "bak, ne kadar önemli ve vazgeçilmez bir hayatım var" iması dolaşıyor. Modern kent insanı için meşguliyet, bir zaman yönetimi sorunu olmaktan çıkıp sessizce bir statü sembolüne dönüştü.

Oysa geçmişte zenginliğin ve ayrıcalığın göstergesi boş zamandı. Düşünmeye, okumaya, sohbet etmeye, sokağı izlemeye vakti olan insan makbul sayılırdı. Bugün ise tam tersi bir iklimdeyiz: Boş vakti olmak neredeyse bir eksiklik, durmak ise geri kalmakla eş tutuluyor. Sanki ajandamız ne kadar doluysa varlığımız da o kadar anlamlıymış gibi davranıyoruz.

Peki, bu bitmeyen koşturmacanın ne kadarı gerçekten üretim, ne kadarı sadece gürültü?

Hız ile yönü birbirine karıştırdığımız bir çağdayız. Sürekli bir yerlere yetişmeye çalışıyor, telefon ekranları arasında savruluyor, bitmeyen listelere tik atıyoruz; ama günün sonunda "Bugün gerçekten neye dokundum?" sorusu çoğu zaman havada asılı kalıyor. Çünkü meşguliyet, çoğu insan için harika bir sığınaktır. İnsan en çok kendi düşünceleriyle baş başa kalmaktan, ertelediği sorulardan ve yüzleşmekten korktuğu boşluklardan kaçmak için ajandasını doldurur.

Durduğumuz an, neyi neden yaptığımızı sorgulamaya başlarız. O yüzden durmamayı seçiyoruz.

Bir başka yanılgı da erişilebilirliği değer sanmamız. Her mesajı saniyesinde yanıtlamak, her davete yetişmek, her gündemin içinde olmak bize kendimizi merkezde hissettiriyor. Hâlbuki sürekli koşturan bir zihin derinleşemez; derinleşemeyen bir insan da ne kendine ne de bir başkasına gerçekten temas edebilir.

Belki de artık şu soruyu sormanın vakti gelmiştir: Hayatımızı gerçekten anlamlı kılan şey takvimimizdeki satırların çokluğu mu, yoksa o satırların arasında kendimize ayırabildiğimiz o sessiz boşluklar mı?

Zira günün sonunda kimse mezar taşına "Hiç boş vakti yoktu" yazılmasını istemez. Asıl mesele ne kadar meşgul olduğumuz değil; o meşguliyetin içinde hayatın kendisini kaçırıp kaçırmadığımızdır.