Türkiye'de artan çocuk suçluluğu ve okullardaki silahlı saldırılar, ev içi eğitimin yetersizliğini ve toplumsal çürümeyi gözler önüne seriyor; uzmanlar aileden başlayan radikal bir zihniyet dönüşümü çağrısı yapıyor.

Son dönemde Türkiye'de artan çocuk suçluluğu ve okullarda yaşanan silahlı saldırı vakaları, toplumun en temel güven alanlarını sarsmaya devam ediyor. Eğitim yuvaları olarak bilinen okulların artık şiddet olaylarıyla anılması, sorunun sadece bireysel birer asayiş vakası olmadığını, kökleri derinlerde olan toplumsal bir çürümenin açık göstergesi olduğunu gözler önüne seriyor. Çocukların kolayca silaha ulaşabildiği, öfke kontrolünü kaybederek en şiddetli yöntemleri ilk seçenek olarak gördüğü bir düzen, hepimizi düşündürmeli ve alarma geçirmelidir.

Ebeveynlerin ev içi eğitimde yetersiz kalması, denetimsizlik ve çocukların ruhsal dünyasındaki yalnızlaşma, bu tablonun en kritik parçasını oluşturuyor. Aile içi iletişimin zayıfladığı, sınırların ve değerlerin kaybolduğu hanelerde büyüyen çocuklar, şiddeti bir problem çözme yöntemi olarak benimsiyor. Günün büyük kısmını denetimsiz dijital mecralarda ve sokakların tehlikeli ikliminde geçiren zihinler, en küçük bir anlaşmazlıkta ya da ego tatmininde silaha sarılmaktan çekinmiyor. Ev içinde verilmeyen ahlaki pusula, okul koridorlarında trajik sonuçlar doğuruyor.

Bu noktada sorumluluk sadece okullara veya kolluk kuvvetlerine yıkılamaz. Eğitim kurumlarının güvenliğini özel güvenlik görevlileriyle veya metal dedektörleriyle artırmak acil bir tedbir olsa da, bu sadece kanayan yaraya sargı yapmaktır. Asıl mesele, o silahın o çocuğun eline geçmesine zemin hazırlayan mekanizmaları kurutmaktır. Aile kurumunun yeniden işlevsel hale gelmesi, ebeveynlerin çocuklarıyla nitelikli zaman geçirmesi ve onların ruhsal dünyalarındaki kırılmaları zamanında fark etmesi hayati önem taşımaktadır.

Toplumsal yapının tüm katmanlarında radikal bir zihniyet dönüşümüne ve dayanışmaya ihtiyaç vardır. Çocuklarımızın geleceğini korumak, onları şiddetin ve cehaletin kucağından çekip almak istiyorsak, önce evdeki huzuru ve denetimi tesis etmek zorundayız. Aksi takdirde, kaybedilen sadece çocukların geleceği değil, hepimizin ortak vicdanı ve insanlığı olacaktır.