Bir Ramazan Bayramı daha ilk gününü usulca geride bıraktı. Sabahın erken saatlerinde başlayan o telaş, akşama doğru yerini dingin bir yorgunluğa bıraktı. Kapılar çalındı, eller öpüldü, gönüller alındı… Ama gün bittiğinde herkes biraz durup düşündü: “Eskiden bayramlar böyle miydi?”
Aslında değişen bayramdan çok bizdik. Çocukken bitmesini hiç istemediğimiz o ilk gün, şimdi bir çırpıda geçip gidiyor. Oysa bir zamanlar saatler geçmez, günler uzadıkça uzardı. Şimdi ise takvim yaprakları kadar hızlı akıyor hatıralarımızın içinden.
Bugün en çok fark edilen şeylerden biri de zamanın ne kadar hızlı geçtiği oldu. Dün el öpenken bugün el öpülen olmak, dün misafir beklerken bugün misafir ağırlamak… Bayram, insanın kendi hayatındaki değişimi en açık şekilde gösteren aynalardan biri gibi.
Bir yandan kahkahalar yükseldi evlerden, bir yandan da içten içe eksilenlerin adı geçti. Çünkü bayram, sadece gelenlerle değil, gelemeyenlerle de yaşanır. Her ziyaretin içinde biraz sevinç varsa, her hatırlayışın içinde de biraz sızı vardır.
Akşam saatlerine gelindiğinde, günün telaşı yerini hafif bir yorgunluğa bıraktı. Misafirler dağıldı, sofralar toplandı, evler yeniden sessizliğe büründü. Ama o sessizliğin içinde bile günün izleri vardı; kapıdan girip çıkan ayak sesleri, edilen sohbetler, paylaşılan anılar…
Bayramın ilk günü bitti belki ama geride bıraktıkları kolay kolay bitmez. Bir tebessüm, bir sarılma, bir “iyi bayramlar” cümlesi… Hepsi kalpte yerini bulur, zaman geçse de silinmez.
Ve şimdi ikinci güne uyanacağız. Belki biraz daha sakin, belki biraz daha içe dönük. Ama yine aynı duyguyla: Sevdiklerimizle geçen her anın kıymetini bilerek. Çünkü bayram, en çok da bunu hatırlatır insana… Zaman geçer, insanlar değişir ama kalpten kurulan bağlar hep yerinde kalır.
