Adana denince aklınıza ilk ne gelir? Toroslar'dan esen serin bir Akşamüstü rüzgârı mı, portakal çiçeği kokusu mu, yoksa Seyhan’ın iki yakasında, eski mahallelerin o samimi sokaklarında birbirine seslenen komşular mı?
Şimdi biraz kuzeye bakın; Beyazevler’den Çukurova’nın üst kesimlerine, yeni açılan dev bulvarlara doğru hızla uzanan o beton silüetine çevirin gözlerinizi. Kentimiz büyüyor, genişliyor, göç alıyor ve bambaşka bir kabuğa bürünüyor.
Tarım arazilerinin yerini lüks siteler, müstakil mahallelerin yerini yüksek güvenlikli, kapalı otoparklı 3+1 daireler alıyor. Adana, bir uçtan diğer uca kabuk değiştiren dinamik bir kente dönüşüyor.
Peki, bu fiziksel büyüme ruhumuzu nereye taşıyor?
Eskiden Adana’da komşuluk sokağa taşardı. Kapılar kilitlenmez, yaz akşamları apartman önlerinde sandalyeler kurulur, dertler ortaklaşa paylaşıldı.
Şimdi ise kuzeyin o modern sitelerinde, asansörde aynı kabini paylaştığı insanla göz teması kurmaktan kaçınan, kapısını ardına kadar kapatıp dijital dünyasına çekilen bir insan manzarasıyla baş başayız.
Adana göç alıyor, Türkiye’nin dört bir yanından gelen insanlarla zenginleşiyor; ama bu yeni yerleşim alanları, kentin o bin yıllık neşesini ve aidiyet duygusunu barındırmakta zorlanıyor.
Binalar yükseliyor, bulvarlar asfaltlanıyor, lüks araçlar caddeleri dolduruyor; lakin yeni kurulan bu mahallelerin henüz bir hikâyesi, sokağa taşan bir kahkahası yok.
Beton duvarlar arasında sıkışıp kalan modern Adanalı, kentin o kadim hafızasından her geçen gün biraz daha uzaklaşıyor.
Şehirleri büyütmek kolaydır; birkaç bulvar açarsınız, yüksek katlı dikmeler dizersiniz. Mesele, o beton yığınlarının arasına kentin ruhunu, komşuluk hukukunu ve insan sıcaklığını serpiştirebilmektir.
Yoksa kuzeye doğru büyüyen bu Adana, sadece binaların çoğaldığı ama insanların birbirine yabancılaştığı soğuk bir uydu kente dönüşür. Hatırlayalım; bir kenti Adana yapan üzerindeki binalar değil, içindeki insanlardır.
