2025’in bitmesine sadece 5 gün kaldı. Bir yıl daha acıları, umutları, kayıpları ve direnişleriyle hafızamıza kazındı. Şimdi takvimler değişmeye hazırlanırken, insanlık adına durup yeniden düşünme zamanı…
Bir yıl daha geride kalıyor. Takvim yaprakları sessizce düşerken, dünyanın yükü hafiflemiyor. Savaşlar bitmedi, çocuklar büyüyemeden büyüdü, doğa yine kendini savunmak zorunda kaldı. 2025; kimi coğrafyalarda bombaların sesiyle, kimi yerlerde açlıkla, kimi evlerde yalnızlıkla hatırlanacak.
Ama yine de…
İnsanlık hâlâ tamamen kaybolmadı.
Bir enkazın altından çıkarılan çocuğun elini tutanlar vardı bu yıl.
Bir ağacı kesilmesin diye savunanlar, bir sokak hayvanını yağmurdan koruyanlar, bir yabancının yarasını saranlar vardı.
Karanlığın içinde küçük ama inatçı iyilikler…
Yeni yıla girerken beklentimiz mucizeler değil belki ama vicdan.
Biraz daha merhamet, biraz daha adalet, biraz daha empati.
Yeni yılda çocuklar için dileğimiz çok net: Oyuncak seslerinin bomba seslerini bastırdığı bir dünya. Okula aç gitmeyen, korkuyla uyumayan, hayal kurabilen çocuklar…
Doğa için beklentimiz büyük ama hakkı olan kadar:
Nefes alabilen şehirler, kirletilmeyen sular, talan edilmeyen ormanlar.
İnsanın doğaya hükmettiği değil, onunla uyum içinde yaşadığı bir düzen.
Kadınlar için; korkmadan yürüyebildikleri sokaklar,
Emekçiler için; alın terinin karşılığını alabildikleri bir hayat,
Yaşlılar için; unutulmadıkları bir toplum,
Gençler için; umutlarını başka ülkelere taşımak zorunda kalmadıkları bir gelecek…
Yeni yıl; “her şey düzelecek” demek değildir belki. Ama “daha iyisi için çabalayacağız” diyebilme cesaretidir.
Takvim değişirken dünya bir anda iyileşmeyecek.
Ama biz biraz daha iyi insanlar olabiliriz.
Bir cümleyle incitmemeyi, bir suskunlukla destek olmayı, bir adımla fark yaratmayı öğrenebiliriz.
2026’ya girerken dileğimiz şudur:
Daha az nefret, daha çok anlayış.
Daha az tüketim, daha çok paylaşım.
Daha az sessizlik, daha çok ses olabilmek.
Yeni yıl; insanlık için bir sınav değil, bir fırsat olsun.
Ve biz bu kez iyiliği ertelemeyelim.
Çünkü artık iyilik bir tercih değil, bir sorumluluk. Sessiz kalmanın tarafsızlık olmadığını, görmezden gelmenin masumiyet sayılmadığını öğrendik. Yeni yıldan mucize beklemiyoruz; sadece insan kalabilmeyi istiyoruz.
