İnsan zamanı hep ileri akan bir çizgi gibi kabul eder. Dün geride kalmıştır, bugün yaşanır ve yarın henüz gelmemiştir. Böyle öğretildi, böyle inandık. Ama bazı anlar vardır ki, bu düzen sessizce çatlar.
Bazen yıllar önce yaşanmış bir an, hiç beklenmedik bir anda tüm ağırlığıyla geri gelir. Sadece bir hatıra gibi değil… Sanki yeniden yaşanıyormuş gibi. Aynı duygu, aynı sıkışma, aynı cümleler. O an, geçmiş olmaktan çıkar; bugünün içine sızar.
Zaman gerçekten geride mi kalır, yoksa biz mi onu geride bıraktığımızı sanırız?
Bazı karşılaşmalar, bazı kokular, bazı sesler… Bir kapıyı aralar gibi geçmişi bugüne taşır. İnsan o an sadece hatırlamaz; hisseder. Ve işte o noktada zaman düz bir çizgi olmaktan çıkar, katmanlara ayrılır.
Belki de zaman sandığımız gibi akıp gitmiyordur. Belki her yaşanmışlık, kendi anında donup kalıyor ve biz fark etmeden o anların içinden geçmeye devam ediyoruz. Bazen bir kırılma olur… ve o donmuş an yeniden bizimle temas eder.
Hiç düşündün mü…
Neden bazı anlar geçer giderken, bazıları içimizde yıllarca canlı kalır?
Çünkü belki de bazı anlar gerçekten bitmez.
Zaman kırılması dediğimiz şey, belki de zihnin bir oyunu değil; ruhun unutmamayı seçtiği yerlerdir. İnsan her şeyi geride bırakabilir, ama bazı duygular bırakmaz. Onlar bir yerde bekler. Ta ki yeniden hissedilene kadar.
Bu yüzden bazen bir cümle yarım kalmış gibi gelir.
Bazen bir vedanın tamamlanmadığını hissederiz.
Bazen de hiç yaşanmamış bir ihtimali kaybetmiş gibi üzülürüz.
Çünkü zaman her şeyi alıp götürmez.
Bazı şeyleri olduğu yerde saklar.
Ve belki de en sarsıcı olan şu ihtimaldir:
Geçmiş dediğimiz şey gerçekten geçmiş değilse…
Sadece henüz yeniden karşılaşmadığımız bir an ise?
İnsan zamanı kontrol edemez. Ama fark edebilir.
Hangi anın içinde gerçekten kaldığını, hangi duygunun hâlâ onunla yürüdüğünü…
Belki de hayat, ileriye doğru akan bir yol değil;
aynı anların farklı zamanlarda yeniden dokunduğu bir döngüdür.
Ve belki de bu yüzden…
Bazı şeyler geçmez. Sadece susar.
