Sabah evden çıkarken elimizde karton bardak, içinde aceleyle demlenmiş, ayağüstü yudumlanan o "take-away" kahveler... Trafikte yeşil ışık yanar yanmaz Kornaya basanlar, ekrandan ekrana koşan gözler ve "vaktim yok" cümlesini hayatın merkezine yerleştirmiş insanlar.
Biz ne ara bu kadar acele etmeye başladık?
Atalarımız "Bir kahvenin kırk yıl hatırı var" derken, o kahvenin etrafında kurulan zamanın yavaşlığını, sohbetin derinliğini ve insana verilen değeri kutsardı.
Kahve, sadece içilen bir içecek değil, durup soluklanma, karşısındakinin gözünün içine bakma ve hayatın sesini dinleme bahaniydi. Şimdi ise kahveyi bile yürürken, hatta araba kullanırken karton bardakta tüketiyoruz.
Hayatın ritmi hızlandıkça, ruhumuz bu hıza yetişebilmek için geride darmadağınık parçalar bırakıyor.
Bugün Adana’nın en hareketli caddelerine, kafelerine bakın; herkes bir yere yetişme telaşında.
İş, kariyer, faturalar, sosyal medyadaki bildirimler derken günün nasıl bittiğini anlamıyoruz. Hızlı yemek yiyor, hızlı tüketiyor, ilişkileri bile hızla tüketip bir sonraki ekrana geçiyoruz.
Akşam olup başımızı yastığa koyduğumuzda ise elimizde kalan tek şey, kronik bir yorgunluk ve "günü kaçırdım" kaygısı oluyor.
Oysa bu toprakların ezberinde acele etmek yoktur. Çukurova’nın güneşi yavaş iner ufuktan, nehir ağır akar, çay sabırla demlenir.
Doğanın kendi dengesinde bir yavaşlık, bir bilgece sükunet vardır. Biz ise doğaya inat, saatlerle yarışan bir makineye dönüştürdük ömrümüzü.
Belki de artık o karton bardakları bir kenara bırakıp, bir fincan Türk kahvesinin başında durmanın, o kırk yıllık hatırı yeniden hatırlamanın vaktidir.
Hayat akıp gidiyor evet; ama hızlandıkça değil, durup anı hissettiğimizde anlam kazanıyor. Unutmayın; yavaşlamayı unutan bir şehir insanı, en çok da kendi hikâyesini kaçırır.