Köşe Yazıları

Otobüsteki hırsız ve bir yaşam dersi

  1950’li yıllarda İstanbul’dayız. Bire bir yaşanmış olan hikâyemiz bir belediye otobüsünde geçer. Otobüs Eminönü durağına gelmiş ve şoför tam kapıları açacakken bir kadının “Sakın kapıları açmayın, cüzdanım çalındı, otobüste..

 

1950’li yıllarda İstanbul’dayız. Bire bir yaşanmış olan hikâyemiz bir belediye otobüsünde geçer.

Otobüs Eminönü durağına gelmiş ve şoför tam kapıları açacakken bir kadının “Sakın kapıları açmayın, cüzdanım çalındı, otobüste hırsız var” şeklinde canhıraş sesi duyulur.

Kadın ısrarcıdır ve bağırmaya devam eder.

Bunun üzerine şoför kapıları açmaz ve yerinden kalkarak kadına “Otobüste çalındığına emin misin? Çantanızı kontrol edin!” der.
Kadın “biraz önce biletimi almak için cüzdanımı çıkarmıştım, daha sonra yerine koydum ama şimdi yok” diye cevap verir.

Şoför bunun üzerine hiddetlenerek “kimse kıpırdamasın herkesin üzerini arayacağım” der.

Şoför önden biletçi arkadan başlayarak yolcuları tek tek aramaya başlarlar.

Herkes aranmış yalnız bir kişi kalmıştır. Henüz aranmayan yolcu binbaşı rütbesinde resmî üniformalı bir subaydır.

Şoför “Binbaşımı aramaya lüzum yok, bir Türk subayını hırsızlık şüphesi ile asla aramam, cüzdan bulunamadı” diyerek kapıları açmak için yerine doğru yönelir.

Tam bu sırada Binbaşının kendinden emin davudi sesi duyulur; “Beni de arayacaksınız, töhmet altında kalmak istemiyorum.” der.

Şoför aramak istemez ama Binbaşının ısrarı karşısında mecbur kalır.

Tam elini Binbaşının paltosunun cebine sokarken “Hayır bu şerefli subayı arama. Ben çaldım!” diyen biraz hırpani kılıklı bir yolcu ortaya çıkar ve müdahale eder.

Ve bu adam:
“Cüzdanını çaldığım kadın bağırınca korktum, aranabileceğimi düşünerek cüzdanı, aranmayacağını bildiğim hemen yanımda bulunan Binbaşının paltosunun cebine bıraktım. Fakat bir Türk subayının hırsızlıktan suçlanmasına gönlüm razı değil. Yankesiciyim, hırsızım ama vicdansız değil!” diyerek başını önüne eğer.

O subay bizim daha mutlu yaşamamız için hayatını feda ediyor.

İşte biz böyle bir millettik.. Ne oldu da böyle değiştik?

Ahlak ve vicdan, insanlığın temeli ve mayası değil midir? .

Ahlak ve vicdan olmazsa insan olmaktan da bahsedilemez!

İçinde yaşadığımız bu zamanda, Allah hırsızları da ıslah etsin.. Yoksa bu milletin geleceği de tamamen yok olacak!

YORUMLAR (İLK YORUMU SİZ YAZIN)

ÜYE GİRİŞİ

KAYIT OL