Bazı günler vardır, insanın durup düşünmesine vesile olur. 3 Aralık Dünya Engelliler Günü’de işte böyle bir gün… Hayatın kalabalığında çoğu zaman fark etmediğimiz detayların aslında ne kadar önemli olduğunu hatırlatan, kalbi biraz daha yumuşatan bir gün.
Özel gereksinimli bireylerin yaşamın dışındaki insanlar değil; aksine, hayatın tam içinde, bizimle aynı yolu yürüyen, aynı gökyüzüne bakan, aynı duyguları taşıyan insanlar. Onlara farklılıklarını hatırlatan çoğu şey, aslında çevremizdeki küçük eksikliklerden ibaret. Bazen bir basamak, bazen bir bakış, bazen de hiç düşünmeden kurduğumuz bir cümle…
Bugün, “onlara ne yapabiliriz” diye düşünmekten çok, “biz nasıl daha iyi olabiliriz” diye sormanın günü. Bir adım yavaşlayıp karşımızdakini daha iyi görmek; bir an durup ne hissettiğini anlamaya çalışmak; bir tebessümü paylaşmanın kıymetini fark etmek…
Çünkü engel dediğimiz şey çoğu zaman bir kapı değil, bir ön yargıdır. O ön yargıyı kaldırmak, bir düzenleme yapmak kadar zor değildir; çoğu zaman sadece iyi niyet, anlayış ve biraz da özen yeter.
Bugün, bir toplumu değil, bir kalbi değiştirmeye niyet etmek için güzel bir fırsat. Kimseye iyilik yaptığımızı düşünmeden, kimseyi ayrı bir yere koymadan… Sadece insan olmanın zarafetini hatırlayarak.
Belki de en büyük dönüşüm, bir günlüğüne fark etmekten değil; her gün biraz daha özen göstermekten geçiyor. Ve bu naiflik, dünyayı sandığımızdan daha fazla iyileştirebilir.
