Adana’nın Kozan ilçesinde yaşayan 65 yaşındaki Hacı Hasan Kaplan, yavruyken bulup beslediği sincap “Kibar” ile dört yıldır ayrılmaz bir dostluk yaşıyor. Yüzde 70 engelli olan ve altı çocuğu olmasına rağmen yalnız yaşayan Kaplan, devletin verdiği engelli maaşı ve hayırseverlerin yardımlarıyla hayatını sürdürüyor.
“Kibar kapı açık olsa bile beni bırakmıyor”
Sağlık sorunları nedeniyle köyden Kozan ilçe merkezine taşınmak zorunda kalan Kaplan, İHA muhabirine yaptığı açıklamada, Kibar ile kurduğu bağı anlattı. Kaplan, “Sincabı köyde kapının önünde ufacıkken buldum. Köpekler vardı, ölmesin diye aldım. Önce sütle, sonra kırıntılarla besledim. Bana alıştı, beni benimsedi. Kapı açık istese gider ama o da beni bırakmıyor. Köyden buraya gelirken de yanımda geldi” dedi.
“Bir tüyü kopmasın, ben öleyim”
Kibar’ı “can yoldaşı, sağ kolu” olarak nitelendiren Kaplan, “En son ayağımdan ameliyat oldum. Sincap özel yatağında yatar, sabah kalkar cibinlik altından kulağımı gıdıklar, oyun ister. Eskiden dostum çoktu, yıkıldım, eş de dost da kalmadı. Evlatlarım dönüp bana bakmıyor ama sincabım hal hatır soruyor gibi hâli var. Sincabımın bir tüyü bile kopmasın, ben öleyim. O kadar çok seviyorum onu” ifadelerini kullandı. Kaplan, yıllık 40 bin TL olan ev kirasının hayırseverler tarafından ödendiğini ve geçimini engelli maaşıyla sağladığını söyledi. Tanımadığı kişilerin zaman zaman yardımına koştuğunu belirten Kaplan, “Allah rızası için tanımadığım kişiler gelir gider, sağ olsunlar” dedi.
İşitme cihazı çalındı
Askerlik döneminden kalan sağ kulak işitme kaybının bulunduğunu belirten Kaplan, “Kozan Kaymakamlığı sağ olsun işitme cihazımı aldı ama geçen sene masanın üzerinden çaldılar. Şimdi 3-5 kez söylemeden işitemiyorum” diye konuştu.
Hacı Hasan Kaplan’ın yaşam hikâyesi, yalnızlığın ortasında bir hayvan dostunun insanın hayata tutunmasında ne kadar büyük bir rol oynayabileceğini bir kez daha gösteriyor.
