Sokaklar biraz daha sessiz, insanlar biraz daha yorgun. Gece yarısı edilen dilekler hâlâ havada asılı duruyor; kimi tutulacak, kimi daha sabah olmadan unutulacak.
1 Ocak aslında yılbaşından daha dürüst bir gündür. Gürültü bitmiştir, ışıklar sönmüştür, geriye sadece gerçekler kalır. Cüzdan ne durumdadır, vicdan ne kadar doludur, insan kendisiyle baş başadır. İşte asıl hesap bu sabah yapılır.
Eskiden 1 Ocak “yeni yılın ilk günü” denip geçilmezdi. Büyükler için bu gün, “nasıl başlarsan öyle gider” cümlesinin karşılığıydı. O yüzden kavga edilmez, kötü söz edilmez, evde huzur kollanırdı. Bugün ise sabah haberlerini açıyoruz; aynı kavgalar, aynı tartışmalar, aynı belirsizlikler.
Ekonomi yeni değil, geçim derdi yeni değil. Gençlerin kaygısı, emeklinin hesabı, asgari ücretlinin ay sonu telaşı… Hepsi dün neredeyse bugün de orada. Takvim yenilendi ama yük hafiflemedi.
Toplum olarak da benzer bir hâl içindeyiz. Bir gece iyi dilekler diliyoruz, ertesi gün aynı öfkeyle konuşuyoruz. Birbirimize tahammülümüz yılbaşı süresi kadar.
Oysa yeni yılın ilk günü, büyük laflar etme günü değil. “Her şey çok güzel olacak” cümlesiyle geçiştirilecek bir sabah değil bu. Asıl mesele, “neyi farklı yapacağız” sorusuna dürüst cevap verebilmek.
1 Ocak; süslü cümlelerden çok, samimi niyetleri sever.
Gürültüden değil, sessiz kararlılıktan beslenir.
Yıl yeni olabilir.
Asıl mesele, bizim gerçekten yeni olup olmadığımızdır.