20 Kasım Dünya Çocuk Hakları Günü… Birçok kişi için sadece takvimde duran bir cümle. Ama gerçekte, bize en zor soruyu soran gün; “Çocukları gerçekten koruyabiliyor muyuz?”
Sorunun cevabı, süslü açıklamalarda değil; sokakta oynayan çocuğun gözündeki korkuda, okul yolunda kaybedilen canlarda, yoksullukla boğuşan ailelerin çaresizliğinde saklı.
Bugün kutlama yapmanın değil, yüzleşmenin tam zamanı.
Çocuk deyince herkesin sesi yumuşuyor ama iş icraate gelince ortada dev bir sessizlik var. Kimse kusura bakmasın; çocukların geleceğini korumak sadece bir gün hatırlanıp fotoğraf çektirmekle olmuyor.
Çocuklar Konuşuyor, Biz Susuyoruz
Bugün Türkiye’de çocukların en büyük hakkı nedir biliyor musunuz? Güvende yaşamak.
Ama daha bu temel hakkı bile tam olarak sağlayamıyoruz.
Okula giderken trafik canavarına teslim olan çocuklar…
Ev içinde ya da okul dışında şiddete maruz kalanlar…
Yoksulluk nedeniyle eğitimden kopanlar…
Sığınmacı çocukların kimliksiz, korumasız yaşam mücadelesi…
Ve çözülmeyen istismar dosyaları…
Çocukların gündemi bu kadar ağırsa, büyüklere “başarılıyız” deme hakkı düşer mi?
Haklar Var, Kağıt Üstünde Parlıyor
Çocuk Hakları Sözleşmesi… Evet, imzacıyız.
Hakları tek tek sayarsın: yaşam hakkı, eğitim hakkı, korunma hakkı, oyun hakkı…
Ama gel gör ki çocukların oyun oynayacağı alan betonla kaplı, eğitime erişim aile ekonomisine bağlı, sağlıklı yaşama hakkı ise mahalledeki hava kirliliğiyle yarışıyor.
Kağıt üzerindeki haklara bakınca cennet gibiyiz. Sokağa çıkınca tablo değişiyor.
Bir Ülkenin Geleceği Çocuk Değil, Çocukları Korumayı Başaran Büyüklerdir
Hep “çocuklar bizim geleceğimiz” denir ya… Aslında tam tersi: Bir ülkenin geleceği, çocukları ne kadar koruyabildiğiyle belirlenir.
Çocukları güvende büyütemeyen bir toplum, yarın kime güvenecek?
Eğitimde adaleti sağlamayan bir ülke, nasıl kalkınacak?
Çocuğun canını koruyamayan bir devlet, hangi başarıyla övünecek?
20 Kasım Bir Hatırlatma Değil, Bir Yüzleşme Günüdür
Bugün sadece bir kutlama günü değil; bir ayna günü. Kendimizi görme günü.
Bu ülkede çocuklar hâlâ işçi olarak çalışırken,
hâlâ sokaklarda dilendirilirken,
hâlâ şiddetten, istismardan korunamadığı için haberlerde karşımıza çıkarken…
Kim kalkıp da “çocuk hakkı” dersini geçtiğimizi söyleyebilir?