SEVDİKLERİMİZİ KAYBETMEK

28.04.2020 - Salı 17:26

‘’-Eğer içiniz çok ama çok acısın istemiyorsanız ama öyle
böyle bir acı değil çok yakıcı çok acıtıcı kor gibi bir acı…. Annenize, onun
sizden beklediğinin fazlasını vermeye çalışın.

Belki de yeterince anlatamıyorumdur yüreğimden geçenleri,
anneyi kaybetmeden yeterince anlayamıyor insan. Günlük işlerimizin
koşuşturmalarımızın görevlerimizin içinde biraz da kendi rahatımız için onların
beklentileri şımarıklık gibi geliyor.

Erteleye biliyoruz yapılması istenenleri. Ya da
yaptıklarımız yeter gibi geliyor. Ben de öyleydim. Tüm görevlerimi yaptım,
yapıyordum diyordum ama öyle değil işte. Sizinle daha fazla vakit geçirmek
istiyorlar. Bu kesin, bir de o kocaman annemiz hep kendi kendine yetti. Yine
yeter sanıyoruz. Yok öyle de değil artık yetemiyorlar. Bir nevi çocuk gibi
yardım, destek bekliyorlar.

Söylemeseler bile satır aralarına dikkatli bakın anlarsınız.
Yaşları ilerleyince yardıma, desteğe, daha çok da sevgiye ihtiyaçları oluyor.
Evladım için yeterince bir şeyler yapabildim mi kaygıları da oluyor.

Annelerinize yeterince şey yaptıklarını hissettirin.
Duygusal olarak onları doyurun, anlatın. Ne olur üşenmeyin. Aslında
göründükleri gibi güçlü değiller. Geriye bakıp düşününce anlıyor insan. Asla
ihmal etmeyin. Geç kalmayın, yapmaya inanın…Onun yanında olmak. Onun istediği
beklediği şeyleri yapmak. Arzuladığı şeyleri yerine getirmek çok önemli. Yerine
yapmayı tercih ettiğiniz diğer şeyler sonra çekeceğiniz acının ilacı asla
olmayacak…

Bir daha aman yeter daha yeni onu şunu bunu yaptım bunu da
yapmayacağım ya da sonra yapacağım gibi bir düşünceniz asla olmasın. Yeterince
yaptığınızı sanıyorsunuz ama aslında yapmıyorsunuz. Sorgulayın, içinizi
açıklarınızı eksiklerinizi, bulursunuz. Bana olmaz demeyin, oluyor. Hem de çok
kötü oluyor.

Sonra da su gibi akıp gidiyor ellerinizden anneniz… Anne
hastalanınca artık her şeye hazır olduğunuzu düşünüyorsunuz. Ama unutmayın asla
ama asla hazır olmadığınızı, onu kaybedince anlıyorsuz… O yapmadığınız,
yapamadığınız ertelediğiniz şeylerin pişmanlığı tarif edilemeyecek bir
acı…nasıl denir YOK BÖYLE BİR ŞEYYY…

Bunları niye yazdım?... Kimse böyle bir acı tatmasın diye.

Yapmamış olabileceğimiz şeylerin acısı ile kalbimizi ezmesin
diye.

O gidince içiniz daha rahat, gönlünüz daha ferah olsun onu
güzel anılarıyla hatırlayın diye….’’

…………………………………………………………

Aynı duyguları aynı olayı benim de yaşamış olduğum, anlamına
gelmesin. Bu satırlar bana ait değil…

Annesini (Bercis teyzemiz) yeni kaybeden Genç kızlık
arkadaşım, komşum yüreği güzel insan

 Jinekolog Doktor
AYŞECAN ENMUTLU’ya ait….o yazdı….

YORUM YAZ