Ne garip bir çağda yaşıyoruz…
Herkesin yüzünde bir gülümseme var ama kimsenin içinde huzur yok. İnsanlar artık gerçekten nasıl olduğunu anlatmıyor. Çünkü kimse gerçekten dinlemiyor. Sorulan “Nasılsın?” sorusu bile çoğu zaman bir nezaket cümlesinden ibaret kaldı. Ve cevap hep aynı:
“İyiyim.”
Oysa kaç kişi gerçekten iyi?
Kimi geçim derdinden geceleri uyuyamıyor, kimi ailesine güçlü görünmeye çalışıyor, kimi yalnızlıktan yorulmuş, kimi geleceğini düşünmekten tükenmiş durumda. Ama herkes aynı maskeyi taşıyor. Çünkü bu çağ, güçlü görünmeyi; kırılmış olmaktan daha değerli görüyor.
Eskiden insanlar dertleşirdi. Şimdi insanlar içindekini içine gömüyor. Kalabalık sofralarda bile herkes biraz yalnız. Aynı evin içinde yaşayan insanlar bile birbirinin yorgunluğunu fark etmiyor artık. Çünkü hayat çok hızlandı, insanlar çok sustu.
Sosyal medyada mutlu fotoğraflar paylaşılırken, ekran kapandığında sessizce ağlayan insanlar var. Bir “story”ye sığdırılan hayatların arkasında anlatılmayan kaygılar, borçlar, korkular ve kırgınlıklar duruyor. Kimse kimsenin gerçeğini bilmiyor.
Belki de bu yüzden son yıllarda en çok ihtiyacımız olan şey; anlaşılmak.
Yargılanmadan konuşabilmek…
Rol yapmadan “iyi değilim” diyebilmek…
Birinin gerçekten “Anlat bakalım” demesi…
Çünkü insan bazen çözüm değil, sadece samimiyet istiyor.
Ve belki de modern hayatın en büyük yalnızlığı burada başlıyor:
Herkes konuşuyor ama kimse içini anlatmıyor.
Bu yüzden artık insanların söylediği “iyiyim” kelimesine değil, gözlerine bakmak gerekiyor. Çünkü bazı yorgunluklar dile değil, sessizliğe yerleşiyor.
Kim bilir…
Belki de bugün en çok ihtiyacımız olan şey; birbirimize gerçekten “iyi misin?” diye sormak.