Şehitlik, kelimelerle anlatılması zor bir mertebe… Bir insanın kendinden vazgeçip, ardında bıraktığı her şeyi bir kenara koyarak vatanı, milleti ve bayrağı için gözünü kırpmadan yürüdüğü o yüce yol… İşte 14–20 Nisan Şehitler Haftası, bu yürüyüşün izlerini hatırlamak, unutmamak ve unutturmamak için bize verilmiş bir fırsattır.
Her bir şehit, yarım kalmış bir hikâyedir aslında. Bir annenin duası, bir babanın gururu, bir kardeşin omuzunda hissedilen eksiklik, bir çocuğun hiç büyüyemeyen hatırası… Ama aynı zamanda, bir milletin dimdik ayakta durabilmesinin de en güçlü sebebidir. Çünkü onlar, bir bayrağın gökyüzünde dalgalanabilmesi için toprağa düşen yıldızlardır.
Bu hafta boyunca belki bir mezar başında dua edilir, belki bir fotoğrafa uzun uzun bakılır, belki de sadece içten bir “unutmadık” fısıltısı yükselir. Ama asıl olan, bu hatırlayışın bir haftaya sığdırılmaması gerektiğidir. Çünkü şehitler, sadece anılmak için değil; yaşatılmak, anlaşılmak ve onların emanetine sahip çıkılmak için vardır.
14–20 Nisan Şehitler Haftası, bize şunu da hatırlatır: Bu topraklarda huzurla yürüyebiliyorsak, geceleri korkusuzca uyuyabiliyorsak, bu bir tesadüf değil; bir bedelin sonucudur. Ve o bedel, kelimelerle ölçülemeyecek kadar büyüktür.
Belki de en çok ihtiyaç duyduğumuz şey, bu haftayı sadece bir anma olarak değil, bir farkındalık olarak görmek… Birlik olmanın, sahip çıkmanın, değer bilmenin ve en önemlisi vefa duygusunun yeniden yeşermesi…
Çünkü bazı borçlar vardır, ödenmez… Sadece hatırlanır, hissedilir ve yüreklerde taşınır.
Ve şehitler…
Onlar, bu milletin en ağır ama en onurlu emanetidir.