Bazı insanlar yorulduğunu söylemez. Kırıldığını da… Üzüldüğünü de… Hatta bazen en yakınına bile “bir şey yok” der.
Ama içeride “hiçbir şey yok” değildir aslında. Tam tersine, çok şey vardır.
Sadece kelimeye dönüşememiştir.
En Sessiz Alışkanlık: Susmak
İnsan zamanla şunu öğrenir: Anlatmak her zaman rahatlatmaz.
Bazen yanlış anlaşılmak, anlatmamaktan daha yorucudur. Bu yüzden kişi yavaş yavaş içine çekilir. Önce küçük şeyleri söylemez. Sonra büyük şeyleri de.
Bir süre sonra artık alışkanlık olur.
Ve en tehlikelisi şudur: İnsan, hissettiğini bile anlatmamaya alışır.
Kırıldığını Söyleyememek
Kırılmak her zaman büyük olaylarla olmaz.
Bazen bir cümle, bazen bir bakış, bazen de hiç söylenmeyen bir şey insanın içinde iz bırakır.
Ama kişi bunu dile getiremez.
Çünkü şöyle düşünür:
“Bunu söylersem abartıyor gibi olurum.”
“Anlatırsam büyütmüş olurum.”
“Boşver, geçer.”
Ama geçmeyen şeyler vardır. Sadece yer değiştirir.
İçine Atılanlar Nereye Gider?
Hiçbir şey gerçekten “yok olmaz”.
İçine atılan şeyler birikir, ama görünmez şekilde.
Bir süre sonra şunlara dönüşebilir:
-
Nedensiz yorgunluk
-
Aniden gelen iç sıkıntısı
-
Küçük şeylere aşırı tepki
-
Ya da hiçbir şeye tepki verememe
Kişi bunu çoğu zaman “ben değiştim” diye açıklar. Oysa değişen şey, taşınan yükün görünmez hale gelmesidir.
Yalnızlık Burada Başlar
En zor yalnızlık, etrafta insan varken hissedilendir.
Çünkü kişi konuşur, güler, cevap verir… ama hiçbir yerde gerçekten “anlaşıldığını” hissetmez.
Ve zamanla şunu düşünmeye başlar:
“Anlatmasam da olur.”
İşte bu düşünce, sessiz bir uzaklaşmanın başlangıcıdır.
En Zor Kısım
İnsan bazen en çok şuna alışır:
Kendi duygularını tek başına taşımaya.
Yavaş yavaş iç dünyasında bir düzen kurar. Dışarıya hiçbir şey sızmaz. Ama içeride her şey yer değiştirir.
Ve en sonunda, en tehlikeli cümle gelir:
“Ben zaten böyleyim.”
Küçük Bir Gerçek
İnsan her şeyi içine attığında güçlü görünür. Ama içeride güç değil, birikim olur.
Ve birikim, bir gün küçük bir şeyle taşabilir.
O yüzden bazen mesele dayanmak değil, paylaşabilmektir.
Çünkü bazı yükler tek kişilik değildir.
Son Söz
Eğer bir arkadaşın sana sessizleştiyse, her şeye “önemli değil” diyorsa ya da artık hiçbir şey anlatmıyorsa… orada bir yorgunluk vardır.
Ve çoğu zaman ihtiyaç duyduğu şey çözüm değil, sadece şudur:
“Bunu tek başına taşımak zorunda değilsin.”
Çünkü insan bazen en çok anlatamadığında yorulur.