9 günlük bayram tatili başladı. Kimi valizini hazırladı memleket yoluna düştü, kimi deniz kenarında birkaç gün nefes almak için plan yaptı, kimi ise aylar sonra anne babasının elini öpmek, eski dostlarıyla aynı sofraya oturmak için kilometrelerce yol kat etmeye hazırlanıyor.
Bayramlar böyledir; bir araya gelmenin, özlemi gidermenin, kalabalık sofralarda kahkahaların yükseldiği günlerdir.
Ama ne yazık ki her bayramın görünmeyen bir yüzü de var: Trafik.
Yollar doldu taştı. Otobanlarda uzun araç kuyrukları, dinlenme tesislerinde yoğunluk, şehir giriş çıkışlarında kilometrelerce trafik…
Herkes bir an önce varmak istiyor. Belki çocuklar sabırsız, belki büyükler özlemle bekliyor. Fakat tam da bu acele, bazen geri dönüşü olmayan acıların kapısını aralıyor.
Her bayram öncesi aynı cümleleri duyuyoruz: “Dikkatli olun”, “Kurallara uyun”, “Yorgun yola çıkmayın”… Belki artık kulağa sıradan geliyor.
Ancak istatistiklere baktığımızda bu uyarıların neden tekrar tekrar yapıldığını daha iyi anlıyoruz. Bir anlık dalgınlık, birkaç saniyelik hız tutkusu ya da “Bir şey olmaz” düşüncesi, bir ailenin bayramını ömür boyu sürecek bir yas haline dönüştürebiliyor.
En acısı da şu oluyor: Bir eve bayram ziyareti beklenirken taziye haberi gidiyor.
Oysa birkaç saat geç varmanın kimseye zararı yok. Direksiyon başında telefonla ilgilenmemek, emniyet kemerini takmak, hız sınırına uymak, uykusuz şekilde yola çıkmamak ve gerekiyorsa mola vermek…
Bunlar sadece kurallar değil, aslında eve sağ salim dönmenin en basit yolları.
Bayram; kavuşmanın adı olmalı, ayrılığın değil.
Belki de bu tatilde kendimize sürekli şu soruyu sormalıyız: “Gerçekten acelemiz ne?” Çünkü bizi bekleyenler için önemli olan kaç saatte vardığımız değil, sağ salim kapıdan içeri girmemizdir.
Unutmayalım, direksiyon başında sadece kendi hayatımızı değil; yanımızdakilerin, karşı şeritteki insanların ve bizi evde bekleyen sevdiklerimizin umutlarını da taşıyoruz.
Bu bayram, yollar dikkatle aşılsın. Bayram tatili, sevdiklerimize zehir değil; güzel bir hatıra olsun.