14 Şubat her yıl benzer bir manzarayla geliyor. Vitrinler kırmızıya bürünüyor, reklamlar çoğalıyor, “aşk” kelimesi kampanyaların en güçlü satış aracı haline geliyor.
Özellikle iki sevgili arasındaki sevgi bu günün merkezine yerleştiriliyor. Elbette iki insanın birbirine duyduğu sevgi hayatın en güçlü bağlarından biri.
Birine güvenmek, yanında huzur bulmak, birlikte hayat kurmak… Bunlar insan hayatının en temel duygusal ihtiyaçları arasında.
Ancak sevgi yalnızca romantik ilişkilerden ibaret değil.
Sevgi; ailede, dostlukta, evlada duyulan bağlılıkta, hatta bir şehre, bir hatıraya, bir emeğe duyulan saygıda da var. Bir annenin çocuğunu koruma refleksi, yıllardır görüşmese bile kaldığı yerden devam eden dostluklar, zor zamanda kapıyı çalan komşuluk…
Bunlar da sevginin en gerçek ve en kalıcı halleri.
Bugün ise belki de en çok konuşulması gereken konu şu: Gerçek sevgi nedir ve biz hâlâ onu tanıyabiliyor muyuz?
Yıllar geçtikçe sevme biçimleri değişti. Eskiden sevgi daha çok emekle, zamanla ve sabırla ölçülürdü. Beklemek, fedakârlık yapmak, yanında durmak sevginin göstergesiydi.
Bugün ise sevgi çoğu zaman görünürlükle ölçülüyor. Paylaşılan fotoğraflar, alınan hediyeler, yapılan sürprizler…
Bunlar sevginin varlığını kanıtlayan unsurlar gibi sunuluyor. Oysa sevgi çoğu zaman en sessiz anlarda kendini gösterir.
Modern hayatın hızı da bu değişimi etkiliyor. İnsanlar daha hızlı bağ kuruyor, daha hızlı vazgeçiyor. Sabır azaldıkça ilişkiler de kırılganlaşıyor.
Belki de bu yüzden son yıllarda hem “sevilmiyoruz” duygusu hem de “sevemiyoruz” gerçeği aynı anda büyüyor.
14 Şubat’ın bir diğer boyutu ise ekonomik tarafı. Sevgi, uzun süredir küresel tüketim kültürünün en güçlü satış araçlarından biri haline gelmiş durumda.
Reklamlar, kampanyalar ve sosyal baskı mekanizmaları, sevgiyi pahalı hediyelerle ölçülen bir duyguya dönüştürmeye çalışıyor.
Çiçekten takıya, restorandan tatil paketlerine kadar birçok ürün, “seviyorsan almalısın” mesajıyla pazarlanıyor.
Bu noktada sevgi, duygusal bir bağ olmaktan çıkıp ekonomik bir performansa dönüşebiliyor. İnsanlara farkında olmadan şu mesaj veriliyor: Sevgi gösterisi ne kadar pahalıysa, o kadar değerlidir.
Oysa sevginin fiyat etiketi yoktur. Sevgi, gösterişle değil süreklilikle anlam kazanır.
Kapitalist sistem, sevgi gibi en saf duyguları bile tüketim kalemlerine dönüştürebiliyor. 14 Şubat, bunun en görünür örneklerinden biri.
İnsanlar bazen gerçekten sevdiği için değil, eksik görünmemek için hediye almak zorunda hissedebiliyor. Sevginin ölçüsü kalpten çok alışveriş fişiyle belirlenmeye başlıyor.
Oysa gerçek sevgi, bir güne ihtiyaç duymaz. Gerçek sevgi; zor günde kalabilmekte, hataya rağmen vazgeçmemekte, karşılık beklemeden yanında durabilmekte ortaya çıkar. Sevgi, büyük jestlerden çok küçük ama sürekli davranışlarla yaşar.
Belki de asıl mesele 14 Şubat’ı reddetmek değil, onu doğru yere koyabilmek. Sevgiyi hatırlamak için bir gün olabilir. Ama sevgi, takvim yapraklarıyla sınırlıysa zaten eksiktir.
Bugün belki şu soruyu sormak daha anlamlı: Sevdiğimizi göstermek için bir gün mü arıyoruz, yoksa gerçekten seviyor muyuz?
Ve belki daha önemlisi: Biz hâlâ sevmeyi biliyor muyuz?